پر بودم از نبودن حس وجود تو                            افسوس که رویاء،رویای محالی بود

و تو فراموش خواهی کرد این رویای فراموش شده را

و چشمانت برای رفتنم به لرزش نخواهند

افتاد و دستانت در آرزوی تکرار آن روز برفی هرگز نخواهند گریست.

نگاهم کن،من تو را از افقهای آبی هدیه گرفتم.

من با بالهای شکسته میان دستهای تو پرواز کردم.

من تو را پشت دیوارهای شکسته بی کسی ام یافتم.

من تو را برای بودن یافتم نه برای "رفتن".

                                       یه روز مرغی که از دوری یارش به هر در میزنم تا که بمیرم

یه روز اشکم به دامان یه مادر که از دوری دلش خون شده شاید

                                    یه روز گهواره ای غرق تحرک که در حسرت یک بچه ی سیرم

یه روز ماهم یه روز خورشید یه روز سیاره ناهید

                                                        نه اما من بدون تو کویرم من کویرم من کویرم

                             که منظرش یه پنجرست که تو رو یادم میاره

یاسمن و سوسن و یاس دیگه به چشمام نمیان

                                       فقط گل پیچک روی پنجره جلوه داره

مستی عاشقونه ی جام شراب اطلسی

                             فقط توی گلدون روی طاقچه ها معنی داره

تنها دلیل موندنم نگاه عاشق تو بود

                              پنجره و گل و شراب همش بهونه بود  آره

                                     به دنبال یه لبخند و اسیر قلب مجنون نیست

دیگه آزادو بی دردم بدون خواهش چشمات

                             صدای مرگ و میفهمم دیگه حرفام حراسون نیست

نگو بیچاره ترسیده نگو حرفاش واسه درده

                              نگو حتی واسه خنده که دیگه خنده آسون نیست

                                          نمیدونم چی بنویسم تا دوریات یادم بره

خسته شدم به جون تو طاقت دوری ندارم

                                 مرگ یه بار شیون یه بار من دیگه دوست ندارم

اینو میگم تا بدونی ناز و ادا حدی داره

                                   چشام به در سفید شده دیگه داره کم میاره

این روزا دفترای من پر شده از حکایتت

                                            فقط دعا کن نبرم پیش خدا شکایتت

                                    میرم کنارش و میگم:کجایی خوشگله چیه؟

بازم که دلتنگی چرا؟

                               کشتیاتن که غرق شدن؟حساب بانکیت خالیه؟

آینه یه نیم نگاهی کرد برگشت و هیچی هم نگفت

                                        دوباره گفتم خب حالا برام قیافه میگیره!

دیدم که اشک توی چشاش اماده ی اومدنه

                            یه پلک دیگه فقط میخواد گونه هاشو خیس بکنه

گفتم چته؟ گریه نکن!

                                                    برام بگو از قضیه

گفت که یه روز یه آینه بود روی دیوار ادما

                                              اما حالا کهنه شده اسیر بی وفاییه

تمام روز و ادما تو چشم من زل میزدن

                                        اما حالا چیکار کنم ؟ببین عجب دنیاییه

دیدم که راست میگه ماها یه وقتا بی وفا میشیم

                                        تنها دلیلمون شاید غرور و بی حواسیه        

                             حسرت یک نگاه و تو کنج دلم جا بزاری

میرم یه جایی که دلاش همیشه اسمونیه

                                 ورد زبون ادماش دوستی و مهربونیه

همونجایی که زشتی رو جدایی معنا میکنن

                           واسه محبت به هم ببین که دعوا میکنن

اونجا ترانه های غم یه جورایی جا ندارن

                          باید برن از پیششون مردم و راحت بزارن

اونجا گلای قالی ها گلبرگای شقایقن

                            واسه رسیدن به هم نیلوفر ها یه قایقن

قاصدکا خیلی یواش میشینن روی دستامون

                گوش میکنن به حرف ها و اشاره های چشمامون

غروبای اونجا دیگه گریه و زاری نداره

                                اشکای شوق ادما انگار تمومی نداره

یه حرفی میگم تو دلت یه باری اتیش بگیری

                         واسه اینکه اونجا بری باید یه گوشه بمیری

                              نمیخوام ببینمشون اونا رو نده نشونم

اخه من طاقت ندارم غم و تو چشات ببینم

                      میخوام از غم تو چشمات برم و یه جا بمیرم

تو برای من نشونه از بزرگیه خدایی

                       بگو اینجا من میمیرم نگو هیچی از جدایی

تو صداقت یه گلدون کنج باغ بی وفایی

                       تو پر قناری عشق واسه لحظه ای رهایی

تو تبسم ستاره تو شبای سرد و تاریک

                     تو مثل هوای پاکی تویه کوچه های باریک

تو فقط یه دونه هستی برای دل اسیرم

                   با یه لبخند تو انگار من دوباره جون میگیرم